ਦੇਵਿੰਦਰ ਜੋਸ਼ ਦੀਆਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਬਚਪਨ 'ਚ ਗੁੰਮ ਗਿਆ ਸੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਖ਼ਾਬ ਕੋਈ
ਡੁੱਬ ਕੇ ਅਪਣੇ ਲਹੂ ਵਿਚ ਮਾਣ ਕੇ ਤਨਹਾਈ ਨੂੰ
ਡੁੱਬਾ ਰਿਹਾ ਜੋ ਹਰ ਪਲ ਅਪਣੇ ਖ਼ਿਆਲ ਅੰਦਰ
ਹਰ ਯਾਦ ਹੈ ਉਨੀਂਦੀ ਹਰ ਆਰਜ਼ੂ ਪਿਆਸੀ
ਹੋਂਠ ਗੁਲਾਬੀ ਨੈਣ ਸ਼ਰਾਬੀ ਤਨ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਬਾਤ ਜਿਹਾ
ਜਦ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਵਿਚ ਗਾਵੇ ਬੁੱਢਾ ਰੁੱਖ
ਖ਼ਾਬਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਇਹ ਰੁੱਤਾਂ ਉਦਾਸੀਆਂ ਨੇ
ਮਹਿਕਾਂ ਨੇ ਦਿਲਕਸ਼ੀ ਹੈ ਰੌਣਕ ਹੈ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ
ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਲੈ ਚਲੋ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਅੰਦਰ ਰਲ਼ਿਆ ਦਰਦ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦਾ
ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਦੂਰ ਮੈਥੋਂ ਅੱਜ ਕਲ ਜੋ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ
ਤਿੜਕੇ ਸੁਪਨੇ ਬਿਖੜੇ ਪੈਂਡੇ ਯਾਦਾਂ ਤੇ ਤਨਹਾਈਆਂ
ਤੁਰਦੀ ਹੈ ਜੇ ਨਿਰੰਤਰ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੀ ਭਾਲ ਤੀਕਣ
ਉਸ ਦੇ ਪੱਲੇ ਕੱਚੇ ਧਾਗੇ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਾਵੇ ਹਨ
ਯਾਰ ਜਦ ਬਹਿ ਕੇ ਤਿਕਾਲੀਂ ਖ਼ਾਬ ਬੁਣਿਆ ਕਰਨਗੇ