ਗ਼ਮ 'ਤੇ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ

ਜਿਸ ਰੁੱਤੇ ਇਹ ਚਾਨਣ ਦਾ ਫੁੱਲ ਮੋਇਆ ਹੈ

ਖ਼ੁਦ ਪਸੰਦੀ ਵਾਸਤੇ ਨਾ ਖ਼ੁਦ ਨੁਮਾਈ ਵਾਸਤੇ

ਉਜੜੇ ਘਰ ਤੇ ਤਿੜਕੇ ਸੁਪਨੇ ਤੇਰੇ ਕੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੀ

ਖ਼ਮੋਸ਼ੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਆਏ ਨ ਆਏ

ਕਿਸੇ ਦਰਬਾਰ ਨੇ ਇਸ ਗ਼ਮ 'ਚ ਕਾਹਨੂੰ ਡੁੱਬਣਾ ਹੈ

ਜਿਸ ਜਿਸ ਦੇ ਨੈਣੀ ਛਿੱਟ ਕਣੀਆਂ

ਡੁਬ ਗਿਆ ਜਾ ਕੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਸੂਰਜ ਜਦੋਂ

ਖਲੋਵਣ ਔਕੜਾਂ ਲੱਖਾਂ ਮੇਰੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਅੜ ਅੜ ਕੇ

ਗ਼ਮਾਂ ਦਾ ਗ਼ਮ ਨਾ ਹੋਣਾ ਸੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਨਾ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ

ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਆਖੇ ਲੱਗ ਕੇ ਬਦਨਾਮ ਹੋਣਾ ਪੈ ਗਿਆ

ਬੜੀ ਰੰਗੀਨ ਸ਼ਾਮ ਹੈ ਯਾਰੋ

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੁਛ ਗ਼ਮ ਨਾ ਕਰ ਇਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ

ਗੀਤ ਗ਼ਮ ਦੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਾਉਂਦੀ ਰਹੀ

ਅਪਣਾ ਤੇ ਜਹਾਂ ਦਾ ਗ਼ਮ ਹੋਇਆ ਨਾ ਜੁਦਾ ਸਾਥੋਂ

ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਅਕ਼ਲ ਦੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਾਏ ਨੇ

ਹਾਲ ਦਿਲਾ ਦਾ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁਣਾਵਾਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ?

ਜਦੋਂ ਵੀ ਧੜਕਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਗ਼ਮ ਨੇ ਸਦਾ ਦਿੱਤੀ

ਜੁਦਾਈ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਦਰਦੀ ਮੇਰੇ ਹੰਝੂ ਤੇ ਆਹਾਂ ਨੇ

ਪਹਿਲੇ ਵੇਲੇ ਤਾਰਾ ਟੁੱਟ ਕੇ ਖ਼ਬਰੇ ਕੀ ਕਹਿ ਜਾਂਦਾ ਏ?

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁਕੜਾ-ਟੁਕੜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ