شدت 'پر کافیاں
مے پیے کے من مانی نا مانی، پیا میرے من مانیا رے۔
مینوں کوݨ پچھاݨے
راگ رامکلی ( اک عرض نماݨیا دی، سݨ جندو نی۔ )
اک نکتہ یار پڑھایا اے..
راگ پرج ( پیارے بن راتیں ہوئیاں وڈیاں۔ )
عاشق کہݨا سہل ہے،
میں کسنبڑا چݨ چݨ ہاری
حاجی لوک مکے نوں جاندے
سئیو ہݨ میں ساجن پائیو ای
تیرا نام دھیاں ئی دا
واہ واہ عشق پیا دا زور۔
کر مسئلے مغز کھپایا ہے،
سے ونجارے آئے نی مائے سے ونجارے آئے
آ کھاں دل جانی پیاریا
عشق دی نویوں نویں بہار
پڑدا کس توں راکھی دا
راگ دھناسری ( اک دوئی تن چار پنج، چھء ست اسیں اٹھ نوں۔۱۔ )
دے ہور نصیحت مائے، عشق جیہا نا ہادی کوئی، عشقوں ہٹک نہیں،
الٹے ہور زمانے آئے ( کافی—بھیروی )
راگ پرج جوگ ( وے یار جنہاں دا عشق تنہاں نوں کتݨ کیہا، )