شدت 'پر دوہڑے
سکدیاں سکدیاں سک اگّ نا ہوئی دھکھ دھکھ بھامبڑ بلیا، دیہی کڑاہی ماس دلے دا تیل ہنجھو وچّ رلیا۔
میگھلیاں! وس بھاگیں بھاریا، تدھ اؤجھڑ دیش وسائے ۔
کون جنونّ سسی وچ وڑیا، اٹھ نٹھی شہر بھمبوروں ۔
تورکھیں لاج نلاج ن ہوویں، اتھے پیر پچھانہ نا دھرنا ۔
غل تے خار پیدائش اکسے، اس باغ چمن دے دوویں ۔
سولاں سلی تے درداں-ملی، میں پھراں دیوانی جھلی ۔
برکھے اگن دکھاوے پانی۔ روندیاں روندیاں ریݨ وہانی
وڈڑے ویلے اٹھی کے سئیاں ساز وزو، بیٹھیاں گھبکاون میں ٹھہاون۔
یار رجھاون سکھّ وے ملاں بیاں سٹّ گھت سب دلیلاں۔
اکھیاں دکھ بھری میری دیکھن یار تُساں نوں
روز ازل دی در دلبر دی کیتم اشک غلامے ۔۔
توڑ زنجیر شریئت نسدا، جد رچدا اشک مجازی ۔
گھر گھر دے وچّ دھماں پئیاں ہسن رنجھیٹے یادر دیاں۔
سمبھل کھیت میاں اشکے دا، ہن نکلی تیغ میانوں ۔
اشک تینڈے دی نہروگے کئی تریاں کرما والڑیاں۔
ہتھیں چھلے بانہی چوڑیاں
خدا خدا بھی سندے ہاسے ڈیکھن دے وچّ آیا۔
لکھّ لکھّ واری سدکے تھیواں دلبر یوسف سانی ۔۔
دل نوں بان پیا اک مائے! مینوں زاہر مول ن ہووے ۔
چندا! چمک وکھال ن سانوں، اتے ن کر مان ودھیرا ۔