سپنا 'پر غزلاں
راتیں رولا سوݨ نہ دیوے خواباں دیاں بلاواں دا۔
کتاباں ورگیاں لوکاں نوں خود وچ جوڑ لیندا ہاں۔
اج وی کٹ سکیا نا موہ دا جال تے ہرنا پیا
محبت دی کہانی وِچ، خُشی ہرگز نئیں ہُندی۔
گھر دی حالت دیکھ کے بھل کے رنگلے خواب
تیرے وائدے تاں گوڑھے سی پر کی پتا
’نہیریاں تے بارشاں دا جھنبیا
قطرہ-قطرہ منہ 'چ اپݨے زہر ٹپکاوانگا میں
ندی اکاش ستارے گلاب منگدا ہے
ہَولی جہی کھڑکی کوئی کھولی تاں سی پربھات نے
اس دے پلے کچے دھاگے جاں مٹی دے باوے ہن
سپنیاں دی اک بستی اج خنجر ہو گئی میں اچانک اپنے ہی گھر ’چ بےگھر ہو گئی
عمر اجائیں پنیاں وچ گالدے ہو
لاٹ اٹھی ہوؤ جل چڑھے ہوݨگے
مہکاں توں محروم دلاں نوں احساساں دا صندل دے دے
آپݨی جاچے اوہ تاں وڈے گھر جاندا ہے
کی پتا سی زندگی بھر ایوں گزارے ہوݨگے
آپݨے پرچھاویں دی بیڑی وچ کھلو کے
بھیت ہن جہڑے چھپائے دل دے اندر یاد نے
سگندھ جاݨ کے چانݨ دے پھل دی مینوں