ستم 'پر غزلاں

زندگی نوں کی ایہہ موقع مل سکے گا مردیاں

خودغرضی دی نھیری وگی پیار دا دیوا بالے کوݨ ؟

ناگ لوڑاں دا پیا ہر گل 'چ ہے

جدوں میں پتھراں نوں ٹکڑا-ٹکڑا کر رہا سی

دلا کجھ ہوش کر ماہی دہائیاں نا مچایا کر