سدک 'پر غزلاں
زمانے 'چوں لوکیں وفا ٹولدے نے
نترے پاݨی دیکھ کے گیا پیاسا ٹھہر
میرے شہر والے وعدیاں نوں پیار کردے نے
جسم 'تے وجدے پتھراں 'چوں وی سݨ سکدی ہے تال کوئی تاں..
تاریاں دی داستاں نوں انج نا مکݨ دیو
کس کس بلا توں آدمی بچ بچ ترے ہمیشہ
ایہہ جو ڈلھا خون اجے تک ہریا ہے
دل جلےگا روشنی اس دی رہے گی دیر تک
دل دل ہی نہیں تیرا دلدار بتھیرے نے