سماں 'پر غزلاں
جہڑا چھݨ لنگھ جاندے اوہ کدے اپݨا نہیں ہندا
جد وی ساڈے وہڑے دے وچ گاوے بڈھا رکھ
شیشے دا تن لے کے ے پتھراں دے شہر’چ آؤگے
بجلیاں دا سمجھیے کوئی اشارہ دھند وچ
خموشی دا گیان آئے نہ آئے
ڈبن سمیں اک اتھرے طوفان کولوں
اکھ دے کشکول نوں بھریا نا کر
دھندے دل نوں پتھرا دیندے
رنگت مہک نفاست اوہدے بلاں دی
اسیں دل چھڈ گئے ہوئیے اجیہا وی نہیں لگدا
گیا اوہ پل لئی رو رو توں کیتے حال مندے نے
ہوٹھاں اتے چپ دے جندرے وقت کلہݨا مار گیا
نا میرے ورگی حیات کوئی کرور ویکھے کرخت ویکھو
آ ملیے پھر چریں وچھنے
بھیت ہن جہڑے چھپائے دل دے اندر یاد نے
جو تیرے غم نوں وی ہسّ کے سہار لیندے نے،
برف لدیاں چوٹیاں 'تے سی ہݨے چلدی ہوا
میرے من وچ خوف بہت نے تھوڑی تھوڑی آس وی ہے
جیوندی جانے میرا کسے نا پچھیا دل دا حال
لمی اوڑ اداسی پتجھڑ ٹھکا تے کورا وی ہے