سماج 'پر غزلاں
اک اونکار نوں دیݨا دغا کنا کُ واجب ہے
جثہ میرا اکھ جھمکے ہویا سُج بھڑولا
جد وی ساڈے وہڑے دے وچ گاوے بڈھا رکھ
کرتیاں بارشاں دا حوصلہ ے پست کرنا سی
انساف دا پرچم جھلایا جا رہا ہے
اسیساں آئیاں دعاواں آئیاں ڈنگوری پھڑ سکھیاواں آئیاں
بناؤندے ہر نگر ہن لوک بندوقاں وی خنجر وی
عشق دی راہ وچ بݨ جاندا ہے اپݨا اتے پرایا پتھر
خودغرضی دی نھیری وگی پیار دا دیوا بالے کوݨ ؟
اج توں انج نا کریا کریئے
اچی ٹیسی اتے چڑھکے ہیٹھاں جھاتی پاواں
تن کوٹاں وچ گھور ہنیرا 'تے ہن چوتھے پاسے جنگل
تراشدے نے اوہ نقش میرے نکھاردے نے وجود میرا
ڈگا انج میں خواب دے محلوں تعبیراں دے ڈھارے ’تے
تیرے امبر 'چ مینوں پرندے نوں تاں کھنبھ کھولݨ دی بھاویں اجازت نہیں
جھڑدے نا پت ویکھ توں کھڑدے گلاب دیکھ
ساتھوں ویکھے گئے نا رو ݨے بچیاں دے
چپ دے جندرے توڑن دا ہن ویلا اے
کدے ایہہ بےوساہی نا نگر وچ نا گراں وچ سی
میں کہا ! ایہہ کوئی گل تے نہیں نا