سچّ 'پر غزلاں
منیا دور تیکر ہے ویرانگی اس دے اوہلے لکے ہوئے طوفان وی
کچھ دریاواں نوں ساویں ہو وہ سکنا نا آیا۔
خموشی دا گیان آئے نہ آئے
اس طرحاں دی کد خبر چھپنی کسے اخبار وچ
دکھ اے دکھ نوں جر جانا اے لوکاں
ہَولی جہی کھڑکی کوئی کھولی تاں سی پربھات نے
اس لوہے دے شہر ’چ جو وی وسدا ہے
کسے انھے وچارے نے اکھ جھمکی اوہناں آکھیا ویکھ گیا ننگ ساڈا
امبراں وچ تاری لگنی نہیں..
لکدا لکدا سچ وی آخر آؤندے آپ نگاہاں تیکر
چپ دے جندرے توڑن دا ہن ویلا اے
ہݨ شیشے وچ کد لگدا ہے اپݨا چہرہ آپ جیہا
کھچ نے سچ لکا لیندے نے جہڑے
ہالی تے سکہ نا چلیا چن ’تے انسان دا