رشتے 'پر غزلاں

اک اونکار نوں دیݨا دغا کنا کُ واجب ہے

جہڑا چھݨ لنگھ جاندے اوہ کدے اپݨا نہیں ہندا

ڈبن سمیں اک اتھرے طوفان کولوں

دوستی تے دشمنی دے سلسلے سبھ توڑ کے

دھکھدا رہا تے پھیر اچانک اوہ ٹھر گیا

زندگی نوں کی ایہہ موقع مل سکے گا مردیاں

ہمیشہ جگنواں یا تاریاں دے وانگ ملدے نے

میں حالاتاں وچ گھریا اس طرحاں محسوس کردا ہاں

مہکاں نے دلکشی ہے رونق ہے چہریاں دی

فاصلہ

آ ملیے پھر چریں وچھنے

کسے ساڈی بات نا پچھی کسے نا دکھ پچھاتے

اس نگر وچ دوستی نا دشمنی دی لوڑ ہے

من مرزی دا سپنا بندیاں چر تاں لگدا ہے۔

شجر شاخاں دے پتے ٹٹ رہے نے

'چن آسمان 'چ کمبدا دیکھ غضب دا کھیل

تیرے امبر 'چ مینوں پرندے نوں تاں کھنبھ کھولݨ دی بھاویں اجازت نہیں

رشتیاں دے سچ نوں پہچانیا

روگ جانے جو اہ ویدگی ہن نہیں

نہ اگ دے رشتہ بال کڑے