پھلّ 'پر غزلاں
پھٹے نے امیداں دے مناں بھاگ کدی ایوں وی؟
دیندے آئے چرکوݨے مرد دھوکھا
کاغذ دے پھلاں نوں عطر دا پھمبا لائیے
لشک سورج 'توں لئے جیکر کرن تل بھر لئے
رنگت مہک نفاست اوہدے بلاں دی
درد بھجے دل نوں ہݨ بھارا نا کر
جھجکدا میں وی رہا اوہ وی کجھ سنگدے رہے
گھر دی حالت دیکھ کے بھل کے رنگلے خواب
تیرے لئی ہمیش نے کھلے اکھیاں دے دروازے
کسے پھل-قرآن دا پاٹھ کیتا
میں آتما تے بدن وچالے سگندھ دا پل اسار لیندا
میں تری گل 'چوں اکھر چݨے
گھر گھر وچ ہنھیرا ہے
لاٹ اٹھی ہوؤ جل چڑھے ہوݨگے
پہلی کرن دا نور تاں سونا جیویں بکھرا گیا
میں تنگ-دلیاں دے توڑ گھیرے ہے باہر جاݨا روایتاں 'چوں
عرش ول اڈیا ہاں میں تارے لیاوݨ واسطے
رات بھر سورج مگھائی رکھیا
جے مرضی اے تیری بس
غزل