موہ 'پر غزلاں

پھیر کی مجبور جے ہونا پئ پرواس ’تے

اس دے پلے کچے دھاگے جاں مٹی دے باوے ہن

نا اینا وی قریب آؤ میں وِچھّڑن توں بڑا ڈرداں

تیرے بے دردا جدھر وی نظر دے بان نکلے نے

ih moh wafa ih nate jis din wi bhaar jape