جزبا 'پر غزلاں

محبت دی کہانی وِچ، خُشی ہرگز نئیں ہُندی۔

میں تیری تصویر پاڑ دیواں، کسے نوں کی اے ۔

ڈھنگ آیا نا کوئی جگ والا

ساگر تے کتے قطرہ پربت تے کتے رائی

زمانہ آؤݨ والا ہے لتاڑے بے زباناں دا

پہنچݨا چاہندا ہاں منزلاں تے لگن اے ایڈی

غزل

ہو گئی ایسی وی ساتھوں کی خطا

tere sine de bagh andar khiDe nagme rangile ne