انساف 'پر غزلاں
منیا دور تیکر ہے ویرانگی اس دے اوہلے لکے ہوئے طوفان وی
اکھراں وچ سمندر رکھاں سوچاں وچ جہان
آپاں تاں بس اپنے دکھ سکھ سہج سبھا ہاں کول رہے
کتے بجلیاں نے کتے نے گھٹاواں
کدی حق دا پنچھی ے پر تولدا ہے
چنچل ندی ہے شانت ہݨ ویلا اکاگر ہوݨ دا
جے توں روک سکدیں تاں روک لا اس روہ دے وہݨ نوں منصفا
امبراں وچ تاری لگنی نہیں..
لکدا لکدا سچ وی آخر آؤندے آپ نگاہاں تیکر