ہنیرا 'پر غزلاں
لوک گنبد دے وانگوں نے خاموش کیوں
ڈب گیا جا کے جنگل 'چ سورج جدوں
ہنیری رات اندر وست دا سایہ نہیں ہندا
اسیساں آئیاں دعاواں آئیاں ڈنگوری پھڑ سکھیاواں آئیاں
سپنے وچ اک رخ ’تے لکھیا راتیں اپنا نام اسیں
سانوں سکھ دا ساہ نئیں لبھا تیرے بعد
کویں معصوم دیوے رہنگے جگدے گھراں اندر
جد توں ہور زمانے آئے بدلے نے حالات میاں..
دھرت نا آکاش کدھرے جل نظر آؤندا نہیں
شور وچ خاموشیاں وچ کس جگہ نا ڈھونڈیا
کوئی سازش چپھیرے مچلدی رہی پھیر وی لو بنیرے 'تے بل دی رہی
چار دناں دے چانݨ مگروں..
جدوں میں پتھراں نوں ٹکڑا-ٹکڑا کر رہا سی
منہ دا ذائقہ کوڑا کوڑا کھیسے ساڈے سکھنے
تیریاں نیناں 'چ سرگھی میریاں اکھاں 'چ شام
سلگھدی رات ہے پھیر وی آس ہے کاڑے کوہاں دے پینڈے مُکاوں ے اسیں
بڑا سی بوجھ ہلکے رشتیاں دا چکا کے قرض ہولا ہو گیا ہاں
گئی رات تک لوک کردے رہے نے شرے عام ہوئی شرارت دا چرچا
چھݨک پوے جاں راتیں کدھرے قیدی دی زنجیر
شہرو-شہر سویمبر ہوئے