غَم 'پر غزلاں
جس جس دے نیݨی چھٹ کݨیاں
ڈب گیا جا کے جنگل 'چ سورج جدوں
کھلوون اوکڑاں لکھاں میرے راہاں 'تے اڑ اڑ کے
غماں دا غم نا ہوݨا سی خوشی دی نا خوشی ہوندی
اکھاں دے آکھے لگ کے بدنام ہوݨا پے گیا
بڑی رنگین شام ہے یارو
زندگی کچھ غم نا کر ایہہ کچھ وی کر جاواںگا میں
گیت غم دے زندگی گاؤندی رہی
اپݨا تے جہاں دا غم ہویا نا جدا ساتھوں
اسیں دنیا 'چ جیوں جیوں عقل دے سورج چڑھائے نے
حال دلا دا ظالماں نوں میں سناواں کس طرحاں؟
جدوں وی دھڑکدے دل نوں میرے غم نے صدا دتی
جدائی وچ میرے دردی میرے ہنجھو تے آہاں نے
پہلے ویلے تارا ٹٹ کے خبرے کی کہہ جاندا اے؟
جدوں میں پتھراں نوں ٹکڑا-ٹکڑا کر رہا سی
رہندا اے پہرا خوف دا قدماں دے نال نال
صبح دا بھلیا ہویا جد شام نوں گھر آئے گا
وٹ کھا لئے متھے تے اج سݨ کے گلہ ساتھوں
جس رتے ایہہ چانݨ دا پھل مویا ہے
اجڑے گھر تے تڑکے سپنے، تیرے کی تے میرے کی