ہوند/وجود 'پر غزلاں
میرے شہر والے وعدیاں نوں پیار کردے نے
ہو جائے میرا درد نا میرا ہی آشنا
آپاں تاں بس اپنے دکھ سکھ سہج سبھا ہاں کول رہے
ہنیرا من دا، تے اکھاں دا گھٹا دھون لگا ہاں۔
لے گئی بدل ہنیری جھل کے
کوئی موسم کوئی عالم صدا لئی تھر نہیں رہندا
مینوں بجھاون واسطے اینی ہوا کافی نہیں
کئی واری تاں اس تراں وی گلّ ہوئی ۔
دکھ اے دکھ نوں جر جانا اے لوکاں
اوہی زندگی دی ناراضگی اوہی وقت دی بےلحاظگی
نیرھی بݨ کے جھل نہیں سکدا
میرا ہوݨا میری ‘میں’ دے کھلارے توں پرھاں وی ہے
میں انہاں بے جان صفحیاں تے جو اکھر لکھ رہا ہاں
کی پتا سی زندگی بھر ایوں گزارے ہوݨگے
اچی ٹیسی اتے چڑھکے ہیٹھاں جھاتی پاواں
کنڈیاں وانگوں راہ تے، اپنا آپ کھلار کے۔
ہر ترف گونجدی ہے جو دھن ماتمی
تراشدے نے اوہ نقش میرے نکھاردے نے وجود میرا
اپݨی انکھ نوں چھکے ٹنگ کے کنڈے اتے بھل گیا ہاں
پی لئیدے نے ہنجھو درد ہنڈھا لئیدا