درد 'پر غزلاں
میرے نالو نال رہے نے درد سفر تے ریت
میں تیرے درد نوں
اک نشہ چڑھدا گیا زخماں دی محفل دیکھ کے
ماتم جدائی چیخ ردن سیک زلزلے
توں وداع ہویوں
ہر کوئی ایتھے ڈریا ڈریا لگدا اے
دلا کجھ ہوش کر ماہی دہائیاں نا مچایا کر
اسہہ اکانت وی ہے ہٹ اتے ہنیرا وی
کشتیاں دا اسیں وی ے کر تماشا دیکھدے
شیشیاں وچ قید ہوئی روشنی
ستائے گا جے میرے شہر دا موسم چلا جاویں..
آ دلا ہوش کریں نہوں نہ لگائیں ویکھیں
دن دے صندلی نور پچھے بھٹکدا ہاں شہر-شہر
ڈب کے اپݨے لہو وچ ماݨ کے تنہائی نوں
پی لئیدے نے ہنجھو درد ہنڈھا لئیدا
مہک وی ہے، رنگ وی نے، روشنی وی آس پاس
ڈبا رہا جو ہر پل اپݨے خیال اندر
سانجھ ودھاݨ دا ویلا اے
درد بھجے دل نوں ہݨ بھارا نا کر
ایدھر اودھر بھٹک رہا ہاں