ڈر 'پر غزلاں

بھورا بھورا مردے پئے آں

شہر بیگانا سی بھاویں بےپچھانے راستے

کندھاں کولوں ڈر لگدا اے

میں جسنوں بھالدا پھریا تیرے ماروتھلاں اندر

خودغرضی دی نھیری وگی پیار دا دیوا بالے کوݨ ؟

میں جیکر ڈر گیا ہندا

پہلی کرن دا نور تاں سونا جیویں بکھرا گیا

نا اینا وی قریب آؤ میں وِچھّڑن توں بڑا ڈرداں

آپݨی جاچے اوہ تاں وڈے گھر جاندا ہے

امبراں وچ تاری لگنی نہیں..

پھر پے گئے پھل ہنیرے 'تے پھر چھلکی چانݨ دی مٹکی

عرش ول اڈیا ہاں میں تارے لیاوݨ واسطے

کنا بھیانک زندگی دا سفر ہے

میرے من وچ خوف بہت نے تھوڑی تھوڑی آس وی ہے

تن کوٹاں وچ گھور ہنیرا 'تے ہن چوتھے پاسے جنگل

جیوندی جانے میرا کسے نا پچھیا دل دا حال

رہندا اے پہرا خوف دا قدماں دے نال نال

کدے ایہہ بےوساہی نا نگر وچ نا گراں وچ سی

ہر کوئی ایتھے ڈریا ڈریا لگدا اے