عمر غنی

اُچّے-ٹِبّے بیٹھا کھیڈیں دیکھ سکیں ناں تھلے!

اَنْھیاں، بولھیاں، گُنگیاں راتاں، ناں جِیُندا ناں مَردا کوئی!

اکھاں مِٹ کے دیکھ رہیا ہاں دُور وسن دے سجن!

درداں دے اَنمولے موتی رکھدا کس تہِ خانے وِچ؟

میرے دُکھ دا دُکھ ناں کر تُوں، ہَس کے ہر دُکھ سَہ جاواں گا!