کرشن بھنوٹ

انیکاں خیال سو سوچاں وچاراں دل 'چ ہندیاں نے

بتھیرا یتن کریا گیان توں من رہ گیا کورا

ایہہ گھگ وسدا نگر کھنڈر کدے وی ہو نہیں سکدا

انہاں سوچاں وچاراں نوں جنم حالات دیندے نے

من ’تے اکریا جاندے کد وسار ہندا ہے

منا ایہہ اودھ دے پل بیت نہ دھنگانے جاݨ

نہ من دی پیڑ لکھ ہوئی اسیں کالے کرے ورقے

تر پئے ہاں پھیر، منزل دا پتا کوئی نہیں

تسیں آوے 'چ پا کے پختگی دی جون پا دیوو

اوہناں دی جان ’تے کیہڑی گھڑی بھاری نہیں ہے