جسوندر

آپاں تاں بس اپنے دکھ سکھ سہج سبھا ہاں کول رہے

ادھورے رہ گئے چاواں نوں ہس کے ٹال چھڈانگے

اگ ہے پانی ہے ایہہ آکاش ہے جاں پون ہے

اج وی کٹ سکیا نا موہ دا جال تے ہرنا پیا

اسیں اپنی شناخت بھیڑ دے اندر گوا آئے

اسیں دل چھڈ گئے ہوئیے اجیہا وی نہیں لگدا

بگانی جوہ 'چ سورج لبھدیاں ہی شام ڈھل جاݨی

'چن آسمان 'چ کمبدا دیکھ غضب دا کھیل

دھرت نا آکاش کدھرے جل نظر آؤندا نہیں

دل 'چ جے احساس دی شدت نہیں ہلچل نہیں

اک طوفان سمندر وچ ہے اک طوفان ملاحاں اندر

فصیلاں کول بھاویں درد اپنا پھولدا ہووے

گھر دی حالت دیکھ کے بھل کے رنگلے خواب

جھیلاں تیکر پہنچدیاں تیہاں دے ارتھ گواچ گئے

کدے پیڑاں 'تے ہندا سی بڑا ہی مان راہاں نوں

خود نوں ہی آواز جے ماریں گا پل بھر واسطے

کسے برسات دا اکو تلا وچ بھر گیا پانی

کویں معصوم دیوے رہنگے جگدے گھراں اندر

کوئی سازش چپھیرے مچلدی رہی پھیر وی لو بنیرے 'تے بل دی رہی

مہکاں توں محروم دلاں نوں احساساں دا صندل دے دے

میں آتما تے بدن وچالے سگندھ دا پل اسار لیندا

میں انہاں بے جان صفحیاں تے جو اکھر لکھ رہا ہاں

منیا دور تیکر ہے ویرانگی اس دے اوہلے لکے ہوئے طوفان وی

ماتم جدائی چیخ ردن سیک زلزلے

سفر وچ خواہشاں انوسار نا سورج گتی بدلے

صندلی باغاں نوں ساڈی بھال وچ نا چھاننا

شور وچ خاموشیاں وچ کس جگہ نا ڈھونڈیا

سوچاں اندر اڈدے پرچھاویں دی بکل مار لئی

سلگھدی رات ہے پھیر وی آس ہے کاڑے کوہاں دے پینڈے مُکاوں ے اسیں

تیرے امبر 'چ مینوں پرندے نوں تاں کھنبھ کھولݨ دی بھاویں اجازت نہیں

اداس نغمہ ہے پیش میرے تے میتھوں سرگم نا ٹھیک ہوندی