غزل 7
جس دی خاطر من اپݨا سی کیتا فیتی-فیتی
جھگیاں والیاں نوں پئی بھاجڑ نالے جھل
دن چڑھیا 'تے متھے لگا لہو بھریا اخبار
دید سجن دی ہوئی اج
کیوں پتھر دیا بتا تیری سردل 'تے سر بھناں
رباعی 35
بائسے رحمت فضل 'تے ہے کرم۔
بد ایمالیاں نال رنگے ہوئے کالے اکھر۔
بھیت عشق دا میرے 'تے وی اک وار سی کھلھیا۔
بہہ کلیاں کدی خب میں روناں ربا۔
بیمار ہوئیے تاں وی شکر اوس دا کرئے۔