عرفان صادق

ادھی رات دے تَاریاں دے نال ذِکر تیرا فِر چھیڑے میں!

اُنج تے ہاڑ دی دھُپے جُسّا سَڑدیاں رہِنا!

سمجھ نہ آوے کِہڑی گلّوں، شہر دے وِچ ہنیرا سی۔

سوکّے ماریاں اکھّاں دے وِچ پانی بھَردے رہِندے نیں۔

کدی تے "غالب" آواں گا میں اِس ہنیرے اُتے!