عظیم شیکھر

اک راہ تیرے گھر نوں جاندا دوجا شہروں دور کتے

ایہہ جسنوں سمجھ کے آخر کتھا دنیا سناؤندی ہے

بے-وجہ مجبور ہندے بے-وفا مسکاؤن توں

جدوں اوہ انگلیاں گݨ کے حقیقت پرکھدا ہونیں

ے تھلاں نیڑے کوئی ساگر نہیں تاں پھیر کی