جتھے جتھے پریتیاں دتیاں اس دفنا

اوتھے اوتھے پیار دے میں دتے گیت اگا

ہریا بھریا ہو گیا پتجھڑ دا ماحول

آئی لہندے پاسیوں خوشبودار ہوا

گیتاں غل گلوکڑی پاؤندے نے اوہ لوک

جو ہن جینا لوچدے جیون گیت جیہا

اس دے ہسدے رہن دی پالی رکھی ریجھ

بھاویں ہاسے آپݨے بیٹھے ہاں سد-ما

جاگدیاں ہی رات دا پیڈاں کرئے طے

آ جاندے نے پھیر وی سپنے خوف-زدہ

اک دوجے دی کنڈ دی کمبنی نوں محسوس

جذبے سولی ٹنگ کے ہوئے یار وداع

جد سن پیگھاں چڑھدیاں جھوم رہے سی ٹاہݨ

تیاں پچھوں ویکھیا رکھ اداس کھڑا

بہتے رنگیں رنگیا جاوے جد اک رنگ

پہلاں والا پھر کدوں اوہ رہندے رنگ جیہا

بلھیاں اتے تھرکدے گونگے ہو گئے گیت

ہاسا سکھر دوپہر دا چپ گیا ورتا

اکھیاں دے وچ کجلا نچ نچ کے بےحال

اینا نچیا وگ پیا کالکھ دا دریا

چھڈ چھلاں چھلکاؤنیاں وگیا چل اک ویگ

پندھ ہے سٹھویں میل دا دیوے نا گھرکا

‘پردیسی’ پردیس ہے ہݨ اپݨے ہی دیش

نا اوہ رشتے داریاں نا اوہ بھین بھرا